Abdülehad Efendi, bir câmide nasîhat,
Ederken, kürsüsüne, pusula koydu bir zât.

Va’azı müteâkip, o kâğıdı aldı ve,
Neler yazıldığını, okudu cemâate.

Kibir için yazmış ki: Sizin gavs olduğunuz,
İnsanlar arasında, söyleniyor bâ-husus.

Gavs olan kimse ise, yardımıyle Allahın,
Her bir isteklerini, yapıyormuş bu halkın.

Senin de gavs olduğun, doğru ise eğer ki,
şu câminin içinde, beni sen öldür peki.

Bu yazıyı okuyup, tefekkür etti biraz,
Buyurdu: Sübhânallah, bu, bize bir i’tiraz.

Biz âciz kuluz ama, gavs biliyor bizi halk,
Lâkin mahcub etmesin, onları Cenâb-ı Hak.

Evliyâ, hiç kimseye, vermez hiç ezâ, cefâ,
Onu üzseler bile, o affeder her defâ.

Lâkin onlar kınından çıkmış kılınç gibidir,
Sen gidip o kılıca, çarparsan suç kimindir?

Elim elim ibrişim,
Elimdedir her işim,
İbrişimi bükerim,
Yedi dağı ölçerim.
Yedi dağın ardına ,
Yedi saray yakışır.
Yedi sarayın içine,
Yedi oda yakışır.
Yedi odanın içine,
Bir karyola yakışır.
Karyolanın içine,
Bey dayım yakışır.
Bey dayımın yanına,
Hanım yengem yakışır.
Yengemin yanına,
Altın beşik yakışır.
Altın beşiğin içine,
Güllü hanım yakışır.
Gön:Yavuz Bildik Sam­sun