Ateşte yakmak için, Nemrud Halîlullahı,
Dağ kadar odun yığıp, ateşledi onları.

Bir karınca, ağzına su doldurup o zaman,
Ateşin yakıldığı mahalle oldu revan.

Dediler ki: Nereye gidersin ey karınca?
Dedi: Söndüreceğim, o ateşi varınca.

Dediler: O dağ kadar, büyüktür ama kardeş,
Ağzındaki su ile, hiç söner mi o ateş?

Dedi ki: Bu kadardır benim gücüm kuvvetim,
Elimden bu geliyor ve hâlistir niyetim.

O sırada baktılar, öte yanda bir yılan,
O dahi o ateşe üflüyor hiç durmadan.

Türlü cibilliyette yaratıldı insan da,
Kimisi hayırdadır, kimi ise isyanda. 

Abdüllatif Uyan