TARİH - KAFKAS KARTALI ŞEYH ŞÂMİL

Kafkasya'da, Gimri muharebesinde, zalim bir Rus süngüsü bağrına saplanan Şeyh Şamil, büyük bir soğukkanlılıkla bir ucu sırtından görünen süngüyü çıkarıp attı. Bir yandan canından çok sevdiği İmam Gazi Muhammed’in şehâdeti, bir yanda da bağrına saplanan süngü, Şeyh Şamil’i yaralı bir arslan haline getirmişti. Sol elindeki kılıç her vuruşunda birkaç Rus kâfirini yere seriyordu. Korkudan gözleri yuvalarından fırlayan Ruslar, kaçacak delik arıyorlardı. Şamil, akşamın karanlığına karışıp gitmişti. Şeyhin yaralandığını gören Gimri Câmiî müezzini onu takip edip karanlık iyice bastırdığında bir mağaraya götürdü.

Müezzin Mehmed Ali’den durumu öğrenen Şeyh Şamil’in kayınpederi Abdulaziz Efendi hemen yola çıktı. Dağıstan’ın en meşhur cerrahlarından birisi idi. Birkaç gün mağarada kalarak Şeyh Şamil’i şifalı otlardan hazırladığı ilâçlarla tedâvi etti.

Ancak bu tedâvinin daha uzun bir süre devam etmesi lâzımdı. Şeyh Şamil’i, Unsokul Köyü’ne getirdiler. Tedaviler aralıksız sürüyordu.

Tam 25 gün sonra Şeyh Şamil komadan çıktı. Gözlerini ilk açtığı an başucundan hiç ayrılmayan annesini gördü. Annesine ilk sözleri şu oldu:
“Anacığım! Namazımın vakti geçti mi?”