HATIRA - DANİMARKALI GELİNİMİZ (2)

Bunu duyan ağabeyim şaşırdı: "Onlar yabancı değil ki! Daha evvel onlarla oturmuyor muydun?"

"Evet" dedi yengem, "Oturuyordum ama, o zaman, bir kadına nikah düşen bütün erkeklerin, yabancı olduğunu bilmiyordum!"
Ağabeyim yengemin üzerine bir panter gibi atılıp, suratına öyle bir tokat attı ki, zavallı yere yıkıldı...

-Yeter be!.. Anladık, başını örttün ses çıkartmadık... Yaz günü pardüsü giydin ses çıkartmadık... Müslüman ol! dedikse, yeni kurallar çıkart demedik ya! Bitti artık!.. Bundan sonra ne örtü isterim ne de böyle saçmalıklar!.. Ya bizim gibi olursun yahut bu iş burada biter...

Yengem kesin bir tavırla dedi ki:

-Seninle evlenmek için, müslüman oldum. Ama bu dîni öğrenince hakiki nizam olduğunu anladım. Bana bu dini tanıttığın için teşekkür ediyorum. Fakat, dînime hürmeti olmayan biriyle artık yaşayamam... Allahaısmarladık!

İşte o anda, günlerdir boğazıma düğümlenen hıçkırıklarımı koyverdim... "Ağabey dedim, biz suçluyuz!.. Vallahi biz suçluyuz. Biz ne biçim müslümanız ki, dinimizi bilmiyoruz. Bilmediğimiz gibi, gayet saf ve iyi niyetle dinimizi öğrenip uygulamaya başlayan yengemizi bu mübârek dine uymamak için zorlayabiliyoruz... Sen ve ben günümüzü gün ederken, yengem gece gündüz dinî kitab okuyup, yüce islâmiyeti öğrendi... Artık hepimiz dinimizi öğrenip yaşayacağız...."

Ağabeyim de kocam da, başları öne eğik beni dinliyorlardı... Ağabeyim o akşam, yengemden af ve özür diledi. Yengem, ağabeyimi anlayışla karşılayıp affetti...

O günden sonra, hayatımız değişti. Ben de, yengem gibi örtündüm. Bilmediğimiz şeyleri artık ondan sorup öğreniyorduk... Danimarkalı yengemden...

(Zuhal M.  Danimarka)