Bir gün, kurtlar köpeklere demişler ki:

"Sizin her şeyiniz bize benziyor, bizim kardeşimizsiniz, gene de bizimle uzlaşmıyorsunuz. Aramızda yaşama şeklinin ayrılığından başka bir ayrılık mı var? Biz hür yaşıyoruz; siz ise insanların eline düşmüşsünüz, onlardan dayak yiyor, boynunuza tasma takmalarına razı oluyor, davarlarına çobanlık ediyorsunuz. Kendileri yemeğe oturdular mı size yalnız kemikleri atıyorlar, siz ona da seviniyorsunuz. Dinleyin bizim sözümüzü; davarları bize verin, biz sizinle paylaşırız, hepimizin karnı doymuş olur."

Köpekler beğenmiş bu sözleri, kurt kardeşleriyle dost olmak istemişler. Ağılın kapılarını açmışlar. Kurtlar da içeri girince ilk işleri köpekleri parçalamak olmuş.

Vatanlarına hâinlik edenlerin göreceği mükâfat(!) işte budur.

Avcılar kahvesinde bir avcı atmaya başlar: -Bir gün bir ayıyla karşılaştım. Başladım boğuşmaya ve onu bir yumrukta bayılttım. Fakat tam o sırada baba ayı geldi. Ben de yorulmuştum. Başladım kaçmaya. Ayı bana yetişti yetişecek tam yakalayacağı zaman ayağı kaydı. Ben tekrar arayı açtım. Tekrar yetişti ama yine ayağı kaydı. Derken canımı zor kurtardım.

Arkadaşı heyecanla lafa karışır:  

-Ben olsam, altımı ıslatırdım.

Avcı,yavaşça şöyle cevap verir:

-Peki sen, ayının ayağı neden kaydı zannediyorsun?