İnsanların ömrü, günah işlemekle, kusur, kabahat yapmakla yanılmakla geçip gidiyor. Bunun için tövbe etmek herkese farzdır.  Peygamberlerin hepside tövbe ederdi. Muhammed aleyhisselâm, “Hergün, yetmiş kerre istiğfar ediyorum.” buyururdu. Yapılan günahta, kul hakkı bulunmayıp, yalnız Allahü teâlâ ile kendi arasında olursa, böyle günahlara tövbe etmek, pişman olmakla, istiğfar okumakla, Allahü teâlâdan utanıp, sıkılıp, O’ndan af dilemekle olur. Farzlardan birini terk etti ise, tövbe için, bunlarla birlikte, o farzı da yapmak lâzımdır. Meselâ; bir namazı vaktinde, özürsüz kılmamak, en büyük günahlardandır.

Günahta, kul hakkı da varsa, buna tövbe için, kul hakkını hemen ödemek, onunla helallaşmak, ona iyilik ve duâ etmek lâzımdır. Hadîs-i şeriflerde buyuruldu ki:

“Günah işleyen biri, pişman olur, abdest alıp namaz kılar ve günahı için istiğfar ederse, Allahü teâlâ, o günahı af eder.”

Alimlerimiz buyuruyor ki: Haksız alınan bir kuruşu, sahibine geri vermek, kabul olan 600 nâfile hacdan daha sevaptır.

İngilterede bir uçak fabrikasının deposunun kapısı ışın kırılması ile açılıyordu. Bir zaman kapılar açık bulunmaya başladı. Sorumlu memur  ve teknik elemanlar sistemi ne kadar kontrol ettilerse de sebebini bulamadılar.

Bir gün kapıcı, civarda dolaşan kedilerden şüphelendi. Fakat kedilerin boyları kapıları açan ışınları kıracak kadar yüksek değildi. Nasıl olduğunu anlamak için kediyi kucağına aldı okşadı, kapıya doğru saldı. Kedi kapının önüne gelince kuyruğunu dimdik kaldırdı ve ışını kırdı, Açılan kapıdan azametle içeri girdi.