Bir savaşta Hazret-i Ali radyalahü anh kuvvetli bir düşman askerini yere sermişti. Kılıcını indirip askeri öldürmeden buyurdu ki:

-Gel, müslüman ol, kurtul, Asker kabul etmedi. Ayrıca, Hazret-i Ali’ye hakâret etti. Yüzüne tükürdü. Bunun üzerine Hazret-i Ali kılıcını kınına soktu. Yerde yatan asker şaşırdı.

-Yâ Ali dedi. Beni öldürecektin, Küfrettim, vazgeçtin, niçin?

-Seni biraz önce,

din düşmanısın diye öldürecektim. Fakat sen, benim şahsıma küfrettin. İşin içine benim şahsî kızgınlığım karıştı. Allah rıza için değil de, kendim için öldürmüş olurum diye vazgeçtim.

Asker hemenimâna gelip müslüman oldu.

Ağacın gölgesi, ağaca der ki:
“Biz ikimiz arkadaşız. Beraber dünyaya geldik, beraber büyüdük. Sen her zaman güneşle aramızda engel olup, onun yüzünü göstermiyorsun. Bu sana yakışır mı? Ne zaman güneş benim etrafımda dönse, aramıza giriyorsun. Niçin böyle yapıyorsun?”
Ağaç da gölgeye der ki:
“Hayır, ben sana engel olmuyorum. Benim güneşi görmemin sebebi, gece ve gündüz ayakta olup, Allahü teâlâyı zikretmemdir. Sen ise, her zaman yan gelip yatıyorsun. Bu hâlinle güneşi nasıl görürsün?”