ŞİİR - KELOĞLAN MASALI

          Anasına demeden,
          Keloğlan çıkmış evden.
          Gece-gündüz iz bula,
          Keloğlan düşmüş yola.
          Bir dev görmüş şaşırmış,
          Kaf dağını aşırmış.
          Düşünceli yürürken,
          Bir ses duymuş inceden.
          Bir cadıymış bağıran,
          Çok korkmuş keloğlan.
          Cadı koşup yaklaşmış,
          Orada bir kazan varmış.
          Cadıya yakalanmış,
          Ve kazana atılmış.
          Cadı uyur bir ara,
          Düşün; nasıl kurtula?
          Isınmadan Keloğlan,
          Çıkmış hemen kazandan.
          Uzaklaşmış oradan,
          Esirgesin Yaradan.
          Küçük bir kuzu bulmuş,
          Onu kazana koymuş.

Cadı uyanır birden,
Haberi yok gidenden.
“Kaynayıp pişmiş demiş,
Keloğlan lezzetliymiş.”
Fakat birden irkilmiş.
Sırt üstü devrilmiş,
Görmüş bir kuzu başı,
Gözünden dökmüş yaşı.
“Meğer kuzu yemişim,
Bunu fark etmemişim.”
Aldattı beni giden
Ve havalanmış yerden,
Araştırmış her yanı.
Ve görmüş Keloğlanı.
Keloğlan da saklanmış,
Cadı da gafil avlanmış.
Hızını alamamış,
Taşa çarpıp parçalanmış.
Böylece kurtulmuş
Keloğlan da uyanmış,
Rüyâda olmuş bunlar,
Duymayanlar duysunlar.

DÜNKÜ CEVAP

Erkek : Nuh - Kız : Neriman - Yemek : Sulu köfte, Zeytinyağlı Fasulye, Yoğurt