Büyük evliyâdan Ebu Bekr-i Şiblî hazretleri buyurdu ki:

“Ben dörtyüz hocadan ders aldım. Bunlardan dörtbin hadîs-i şerîf öğrendim. Bütün bu hadîslerden bir tanesini seçip ona uydum. Çünkü, kurtuluşu ve seâdet-i ebediyyeye kavuşmayı bunda buldum ve bütün nasîhatleri hep bunun içinde gördüm. Seçtiğim hadîs-i şerîf de şudur:

Dünyâ için, dünyâda kalacağın kadar çalış! Allahü teâlâya muhtâc olduğun kadar itâ'at et! Cehenneme dayanabileceğin kadar günah işle!"

İstanbul'dan Viyana'ya doğru hareket eden Osmanlı ordusu, Belgrad yakınlarında, bir su başında mola verdi. Çeşmenin başı abdest alan, kaplarını dolduran askerlerle dolu idi. Bu durumu gören yakındaki kilisenin papazı, güzel kızları süsleyerek, ellerine su kabı verip, çeşmenin başına gönderdi.

Kızlar gelince, askerler derhal kenara çekilip kızların rahat bir şekilde sularını doldurmalarını sağladılar. Kiliseden bu durumu seyreden papaz, İslâm askerlerinin bu güzel ahlâkını, faziletini, edebini ve merhametini görünce, haçlı ordularının kumandanına haber göndererek dedi ki:

"Bu orduda böyle güzel ahlâk, fazilet olduğu müddetçe hiçbir millet, hiçbir kuvvet bunları yenemez. Boş yere kan dökmeyin!"