Şehre giden beyine, hanımı sıkı sıkıya tenbihte bulunur: -Şemsiyeleri unutma ha!.. Bir tane kendine, bir tane bana, bir tane anneme, birer tane de çocuklara alacaksın. Unutma!

Adam, banliyö trenine kadar, "Şemsiye, şemsiye..." diye tekrar eder. Trene biner. Adamın aklı fikri şemsiyeye takılır ve öyle bir hâl alır ki, trenden inerken birinin elindeki şemsiyeye elini uzatır. Diğeri, ters ters bakıp yanından uzaklaşırken, adamın aklı başına gelip özür dilemek ister ama, diğeri bunu duymaz. Şehirde işlerini bitirince, şemsiyeleri alıp  banliyö trenine biner. Gelirken şemsiyesinden tuttuğu adam da aynı vagona binmez mi? O yolcu, adama dik dik bakıp, gülümser ve kendi şemsiyesini koltuğuna sıkı sıkı kıstırıp şöyle söyler:

"Ooo! Ahbap, bakıyorum bugün işler iyi gitmiş."