Ahmed Yesevî hazretleri daha çocukluğundan itibaren Resûlullah efendimizin sünnetine uymaya çalışmıştır. 63 yaşına geldiği zaman Peygamber efendimizin bu yaşta vefât ettiğini düşünerek yeryüzünde yaşamayı uygun görmedi. Yer altında bir oda yaptırdı. Talebelerine de vefât edinceye kadar yaşadığı bu odada ders verdi. 63 sene de yer altındaki bu odada yaşamıştır.

Talebelerinden Seyyid Mensur Ata hazretleri hocasının yer altındaki hücresini görünce, önce çok üzüldü. “Bu dar yerde çok sıkıntılı bir hâldedir.” diye kalbinden geçirdi. Bu düşüncede iken birdenbire oranın çok geniş bir bahçe olduğunu gördü. Bu hâli görünce kendi kendine şöyle dedi:

“Allahü teâlâ evliyâsına sıkıntı çektirmez. Bu büyük zatlar görünüşte çok acı çektikleri zannedilen bu sıkıntılardan çok zevk alırlar. Allahü teâlâ bu mübarek velî kulu için daracık bir hücreyi çok geniş bir yer yapar.”

(İslâm Âlimleri Ansiklopedisi: 6/105)

Akşam âilenin hepsi bir araya gelir. Küçük çocuğun büyüyünce ne olmak istediğini anlamak için, masanın üzerine kitap, para, top, kazma, kürek, cüzdan, para, roman, ilâç, plâk ve makas gibi eşyalar konur. Bunlardan hangisini alırsa, o dalla ilgili mesleği seçeceğini düşünürler. Çocuk masadakileri süzdükten sonra, koşarak bir çanta getirir. Hepsini çantaya doldurur ve ortalıktan kaybolur. Bunu gören âbisi mahzun gözlerle annesine bakıp:

"Ay, anne, anne! der. Bu çocuk büyüyünce herhalde hırsız olacak!.."