Çocuğun, sevilmeye, oynanmaya, konuşulmaya ihtiyacı vardır. Çocuk, kendisine, soğuk, sert, kaba ve kırıcı davranan büyüklerinin, kendisini sevmediğini zanneder ve bunalıma girer.

Çocuklara yalnız öğüt vermek, nasihat etmek çok zaman tesirsiz olur. Meselâ, 100 defa ona yemekten önce ellerini yıka demektense, bir defa, hadi birlikte ellerimizi yıkayalım, diyerek, birlikte yapmak daha tesirli olur. Ona, bir şey yap dedikten sonra, o işi takip etmek, yapıp yapmadığını kontrol etmek lâzım olur ki; bir daha söylenen bir şeyi yapsın. Hem onun yapamayacağı veya yapmayacağı kesin olarak bilinen şeyleri, söylememelidir. Normal olarak yapacağı şeyleri de yapmaz olur.