Bir zaman sırtları birbirine bitişik ikizler vardı. Dillerinden şükrü hiç düşürmezlerdi. Bir kimse bu ikizlere şöyle dedi: -Böyle bir belâya düşmüşsünüz, yine de şükr ediyorsunuz.

Onlar da şöyle cevap verdiler: -Biz Allahü teâlânın bundan daha büyük belâlarının olduğunu biliyoruz. Öyle belâlara düşme korkusundan bu hâlimize şükr ediyoruz.

Bir müddet sonra ikizlerin biri vefat etti. Öteki ikiz o kimseye dedi ki: -İşte daha zor belâ geldi. Eğer ölmüş olan bu ikizimi keserlerse ben de ölürüm. Kesmezlerse bu ölü çürüyüp dökülünceye kadar sırtımda taşımam gerekecek.

(Reşehat, s: 369)

Anne-baba sevgisinin çocuklarda zekâ gelişimini hızlandırdığı bildirildi. Bu konuda psikolog Refiye Tumba, babanın, çocuğuyla ilgilenmesi, beslenme ve oyun faaliyetlerine katılmasının özellikle erkek çocukların zekâ gelişiminde etkili olduğunu bildirdi.

Prof. Dr. Şefik Uysal da, anne-babaların ilgilenmediği çocukların okuldaki başarılarının sınırlı seviyede kaldığını şöyle açıkladı: "Aile ortamında dengeli bir çocuk sevgisi zekâ gelişimini olumlu yönde etkiliyor. Oyun alanları ise çocuklarda bağımsızlık duygularının gelişmesine yardımcı oluyor."