"Altı aylık olduğumu annemle babam söylediler ve artık kendimi anlatabildiğimi de söylediler. Şimdi onları çok iyi anlıyorum! Ne zaman uyumam ve yemek yememi istediklerini, banyomu yaptırırlarken, bunun hoşuma gitmesini dilediklerini!.. Hepsinin farkındayım. Halbuki, onlar beni hemen hemen hiç anlamıyorlar; söylenip duruyorlar: "Altı mı ıslak?", "Karnı acıkmış olmasın?", "Susadı mı?", "Uykusu mu var?", "Neden huysuzluk ediyor?"

Artık birbirimizle daha iyi anlaşabiliyoruz. Verdikleri mama hoşuma gitmediği zaman ağzımı sıkı sıkıya kapatıp, kafamı yana çevirmeyi öğrendim. Uyumak istemezsem yataktaki herşeyi yere atıyorum. Kalkıp oturuyorum.

Keyfim isterse "Anne" yahut "Baba" diyorum, karşılığında da bir kucak dolusu öpücük alıyorum. Suyun elimden kayıp gittiğini, biraz gayret edersem şuradan şuraya gidilebildiğini biliyorum!.." 

Adam yine borçlusuyla karşılaştı: -Sen artık fazla oluyorsun. Şu borcunu ödemenin zamanı geldi de geçti bile. Hadi eskiden paran yoktu. Ama, artık muazzam bir mirasa kondun. Ayıp değil mi? Öde artık borcunu?

Adam pişkin pişkin cevap verdi: -Haklısın! Mirasa konmasına kondum. Ama, para adamı değiştirdi, bak borcunu ödüyor demelerinden korkuyorum.