MENKIBE - İMÂM-I ŞÂFİÎ

İmâm-ı Şâfiî hazretleri bir hadiseyi şöyle anlatıyor: Küçük yaşta Kur’ân-ı kerîm ezberledim... Daha sonra devamlı olarak, Mescid-i Harâma gidip; fıkıh ve hadîs âlimlerinden çok istifâdeler ettim...

Fakat o kadar fakîr idik ki; bir yaprak kâğıt bile alamıyordum! Derslerimi daha çok kemik parçalarına yazardım!

Hazret-i Ali’nin torunlarından olan annesi, çok zâhide bir müslümandı...

Herkes emânetlerini getirip, O’na bırakırlardı! İki kişi gelip; bohça içinde bir elbise verdiler ve: "İkimiz gelmeyince; kimseye teslim etmeyin!" ricâsında bulundular...

Bir müddet sonra bu şartı unutan anneciği; onlardan birine veriverdi!...

Gelen öbürü ise: "Arkadaşıma yalnız olarak niçin teslim ettiniz." diye şikâyete başladı!

Okuldan dönen küçük Şâfiî, annesini üzgün görünce sebebini sordu! O da şikâyetçiyi göstererek; sebebini söyledi...

Hiç düşünmeden adama dönen, Şâfiî hazretleri ciddiyetle:

- Size bohçayı teslîm etmemiz için; arkadaşınızı bulup getirin! O zaman emânetinizi bizden isteyip, alabilirsiniz, dedi. Adam, ne söyleyeceğini şaşırdı ve uzaklaşıp gitti.