MENKIBE - BİR ANNENİN SABRI (I)

Eshâb-ı kirâmdan Câbir Ensâri, Peygamber efendimizi yemeğe da’vet etti. Bir deve kesti. Sonra pişirmek için odun toplamaya gitti. Câbir hazretlerinin iki oğlu vardı. Biri hergün derse gidiyor, diğeri de küçük olduğu için evde kalıyordu. O gün dersten dönen çocuk kardeşine sordu:

- Babam kocaman deveyi nasıl kesti, anlatır mısın?

- Sen yere yat, nasıl kestiğini göstereyim, dedi. Çocuk kuzu kuzu yere yattı. Kardeşi babasından gördüğü gibi ağabeyinin ellerini ayaklarını bağladı. Bıçağı eline alıp:

- Bismillah! Allahü ekber, deyip bıçağı boğazına çaldı.

Sonra kardeşini öylece bırakıp oradan kaçtı. Annesi, oğlunu yakalayıp dövmek istedi. Çocuk korkuyla evin damına çıktı. Sonra çocuk korkudan  yere düştü. O da oracıkta kıvrılıp can verdi. Annesi, “Resûlullah kırk yılda bir evimize gelecek böyle bir zamanda onu üzmek uygun olmaz.” diyerek çocukların cesetlerini bir yere sakladı. Eve dönen kocasına hiçbirşey hissettirmedi. Beraberce ateş yakıp deveyi pişirdiler. Peygamber efendimiz, evlerine teşrîf edip sofraya oturduklarında:

- Hani senin iki çocuğun vardı, onlar nerede, sofraya gelsinler, buyurdu. Hazret-i Câbir, hanımından çocukları çağırmasını isteyince, “Şimdi onlar gelemez, ben yemeklerini ayırırım.” dedi. Hazret-i Câbir:

- Yâ Resûlullah. Biz onların payını ayırdık, siz rahatsız olmayınız, yemeğinizi rahat yiyiniz, dedi.

(Devamı yarın)