Kalb, muhabbet yeri, sevgi yeridir. Aşk, muhabbet bulunmayan kalb ölmüş demektir. Kalbde, ya dünyâ sevgisi, yâhut Allah sevgisi bulunur. Burada dünyâ demek, haram olan şeyler demektir. Allahı anarak, ibâdet yaparak, kalbden dünyâ sevgisi çıkarılınca, kalb temiz olur. Bu temiz kalbe, Allah sevgisi, kendiliğinden dolar. Günâh işleyince, kalb kararır, hasta olur. Dünya muhabbeti yerleşerek Allah sevgisi gider. Kalbin bu hâli, bir şişeye benzer. Su doldurunca, havası çıkar. Suyu boşaltınca, hava kendiliğinden dolar. Zünnûn-ı Mısrî hazretleri buyurdu ki: "Kalbin kararmasının dört alâmeti vardır. İbâdetin tadını duymaz. Allah korkusunu hâtırına getirmez. Gördüklerinden ibret almaz. Okuduklarını anlamaz, kavrıyamaz."      

(Tezkiret ül-Evliyâ)

İtfâiyeci yangın merdiveninin tam ortasındaki basamakta durmuş, yangına su sıkıyordu. Duman azalınca 3 basamak daha çıkıp oradan su sıkmaya devam etti. Alevlerin birden fışkırması üzerine 5 basamak indi. Birkaç dakîka sonra 7 basamak çıktı ve yangın sönünceye kadar orada çalıştı; sonra kalan 7 basamağı çıkıp apartmana girdi. Merdiven kaç basamaklı idi?

(Cevabı yarın)