ŞİİR - BURSA'DA ZAMAN

Bursa’da, bir eski câmi avlusu,

Küçük şadırvanda şakırdayan su.

Orhan zamanından kalma bir duvar,

Onunla bir yaşta ihtiyar çınar.

Eliyor dört yana sâkin bir günü,

Bir rüyâdan arta kalmanın hüznü.

İçinde gülüyor bana derinden,

Sanki bir hatıra serinliğinden.

Ovanın yeşili, göğün mavisi,

Ve mimarîlerin en ilâhisi.

Bir zafer müjdesi burda her isim,

Yekpare bir anda, gün, saat, mevsim.

Yaşıyor sihrini geçmiş zamanın,

Hâlâ bu taşlarda gülen rüyânın.

Güvercin bakışlı sessizlik bile,

Çınlıyor bu eski zaman vehmiyle.

Gümüşlü; bir fecrin zafer aynası,

Muradiye; sabrın acı meyvası.

Ömrünün timsali beyaz Nilüfer,

Türbeler, câmiler, eski bahçeler.

Şanlı menkıbesi binlerce erin,

Sesi arşa çıkan hengâmelerin.

Nakleder yadını gelen geçene,

Bu hayalde uyur Bursa her gece.

Her sabah onunla uyanır, güler,

Gümüş aydınlıkta serviler, güller.

Serin hülyasiyle bahçelerinin,

Başındayım sanki bir şaheserin.

Su sesi ve kanat şakırtısından,

Billur avizedir Bursa’da zaman.

Ahmet Hamdi Tanpınar

Erkek : Sacit - Kız : Sacide - Yemek : Etli Kuru Fasulye , Şehriyeli pilav, Hoşaf