Dışarda kar dönüyor, içeride insanlar,
Birer umutla geçti, aldanışla Nisanlar.

Dışarda ses ve nefes yok, içerde caz tepinir,
Bir el içindeki tellerde, durmadan görünür.

Dışarda tek ağaç yok, içeride çam dalı var,
O hür dağın nefesiyken, ne hâle koymuşlar.

Derin bir ince sızıyla, burkulur kalbim,
Köküyle bağları kopmuş bu süslü çam gibiyim.

Mehmet Çınarlı