MANZUM MENKIBE - BİLÂL-İ HABEŞİ

Bilâl-i Habeşî’dir, sahâbe-i kirâmdan,

Odur önce islâm’da ilk ezânı okuyan.

Çok gür ve tesirliydi bu sahabînin sesi,

Ezâna başlayınca, ağlatırdı herkesi.

Vefat edince Resûl, okumadı hiç ezân.

Zirâ onun kalbini, yakıyordu bu hicran.

Medîne’de yaşamak, zor geldi ona gâyet,

Sıddık’tan izin alıp, Şam’a gitti nihâyet.

O bu üzüntü ile, geçirirken günleri,

Gördü bir gün rü’yâda, Hazret-i Peygamberi.

Bilâli görür görmez, buyurdular ki filhâl:

(Beni ziyâret için, gelmez misin ey Bilâl?)

Uyanıp, Mediîne’ye yola çıktı o günü,

Ravdâ-i mübâreke, sürdü yüz ve gözünü.

Resûlün torunlar’ı, Hasan ve Hüseyin de,

Görmüşlerdi Bilâli, o ziyaret gününde.

Boynuna sarılarak, ağladılar bir zaman,

Dediler: (Okur musun, Medîne’de bir ezân?)

Bir sabah ezânını, okuma esnâsında,

Yayıldı dalga dalga, Medîne semâsında.

Sanki Resûl tekrardan, dünyaya gelmiş gibi,

Sevinip ağlaştılar, o sabah her sahâbî.

Zor bitirdi ezânı, çok ağladığı için,

Bu, son ezânı oldu, Bilâl-i Habeşî’nin.

Erkek : Sıtkı - Kız : Selma - Yemek : Kıymalı Pırasa, Yufkalı Makarna, Ayran, Muhallebi