Kibir, kendisini başkasından üstün görmektir. Kendini ondan üstün görmekle nefs rahat eder. Kibir, kötü huydur. Haramdır. Rabbini unutmanın alâmetidir.

Çok kimse bu kötü hastalığa yakalanmıştır. Hadîs-i şerîfde de buyuruldu ki:
“Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse Cennete giremez!”

Kibrin aksine tevâzu denir. Tevâzu, insan için çok iyi bir huydur. Hadîs-i şerîfte buyuruldu ki:
“Tevâzu edene müjdeler olsun” Tevâzu sahibi zelil ve miskin olmaz. Malını helâlden kazanıp yeri gelince çok hediye verir. Âlimlerle tanışır. Fakirlere merhamet eder.

Doktor, gazeteciye akıl hastanesinin koğuşlarını gezdiriyordu. Elinde sarı saçlı bebeği binbir ihtimamla sevip okşayan, kulağına şiirler fısıldayan, zararsız bir akıl hastasını gösterip:
- Bakın, dedi, sevdiği kızla evlenemeyince, sevgili diye hep bu bebekle oynuyor.
Biraz sonra bir kapının önünde durdular. Doktor, demir parmaklıklı kapının ardında korkunç küfürlerle oraya buraya saldıran adamı gösterdi:
- İşte bu da, dedi, o kızla evlenen zavallı.