MANZUM MENKIBE - GARİP YOLCU

İslâm âlimlerinden, biri var ki Abdullah,
Evliyâ makamına, yükseltti onu Allah.

Öyle tatlı idi ki, konuşması, sohbeti,
Yayıldı halk içinde, fazileti, şöhreti.

O, her bir amelini, yapardı Allah için,
Sözü te'sîr ederdi, kalbine mü'minlerin.

Buyururdu: (Ey insan,eyleme ki hiç gaflet,
Bu ömür bir gün biter, ölüm gelir âkıbet.

Aldanma bu dünyaya, zîrâ onda yok vefâ
Bir an sevinç olsa da, elem olur çok defâ.

Öyleyse öyle ömür, sür ki sen bu hayatta,

Say kendini ya garîb, ya yolcu, ya da mevtâ.

Farzet ki vâsıl oldun, bir yabancı diyâra,

Yok gidecek bir yerin, yok elinde hiç para.

Deseler ki: "Şurada, bir ev var, bir arsa var."

O anda bunlar seni, eder mi alâkadar?

Ve der ki, mâdem ölüm, gelecektir muhakkak,

Öyleyse çok yakındır, değildir fazla uzak.

Bir şey muhakkak ise, onu oldu bilmeli,

Zirâ o, nasıl olsa, edecektir tecellî.

Bu öğüt sâhibinin, hürmetine yâ Sübhân!

Bu güzel hasletleri, bize de eyle ihsân.

Erkek : Veli - Kız : Vildan - Yemek : Et suyu çorba, Mantı, Şehriyeli pilav, Revani