MANZUM MENKİBE İMÂM-İ RABBÂNİ (I)

İmâm-ı Rabbâni ki, velilerin baş tâcı,
Sözleri, hasta olan, gönüllerin ilâcı.

Muktûbât adında, bir, var ki büyük eseri,
Erdirdi hidâyete, çok sapık kimseleri.

Altmışüç yaşındayken, bin otuz dört senesi,
Takvimler gösterirken, Safer yirmisekizi.

Günlerden Salı idi, kuşluk vakti gelince,
Rabbine kavuşmanın erişti sevincine.

O nûrlu bedenini, teneşire koydular,
Sonra elbisesini, edep ile soydular.

O ânda fevkalâde, oldu ki bir hâdise
Hayretle gördü bunu, orda olan her kimse.

Kaldırıp sağ eliyle, tuttu sol bileğini,
Sanki namazda gibi, bağladı ellerini.

Birbirinden ayırıp, bağlanan ellerini,
Yıkayıcı yanına, uzattı herbirini,

Önce sola yatırıp, yıkadı sağ yanını,
Sonra sağa yöneltip, yıkarken sol yanını,

Bağladı ellerini, yine bir hareketle,
Gördüler ordakiler, bunu dâhi hayretle,
(Devamı yarın)

DÜNKÜ CEVAP