MANZUM MENKÎBE .................. SEYYİDET NEFÎSE (I)

Hazret-i Hasan’ın bir, mübârek torunudur
Hanım evliyâlardan, zühdü ile meşhurdur.

Bir komşusu vardı ki, hem Yahûdi dîninde,
Kötürüm bir kızları, var idi evlerinde.

Bir gün kızın annesi, evden çıkmak istedi,
Kızı evde bırakıp, (şimdi gelirim.) dedi.

Kız dedi : (Anneciğim gelinceye kadar siz,
Komşumuzun evinde, durayım isterseniz.)

Geldi kadın, hazret-i Seyyidet Nefîse’ye,
Ricâ etti: (Bu kızım, yanında dursun!) diye.

Aldı kızı içeri, oturttu bir odaya,
Ve gitti kendisi de, sonra abdest almaya.

Abdest suyu, o kızın yanından akıyordu,
Hasta kız, akıp giden o suya bakıyordu.

Aldı sonra o sudan, bir miktar ellerine,
Sürdü ayaklarının, o cansız yerlerine.

Kız bir şeyden habersiz, sürüyorken habire,
Suyun değdiği yerler, canlandı birdenbire.

Kalktı ve koşturmağa, başladı kız o anda,
Zerre kadar hastalık, kalmadı ayağında.

O anda annesinin, sesini işitmişti,
Sevinçle zıplayarak, evlerine gitmişti.
(Devamı yarın)