SOHBET KÜFRE DÜŞÜREN HALLER (II)

¥ Büyük ve küçük günah işleyen birine, (Tevbe et!) denildiğinde, (Ne yaptım ki, tevbe edeyim!) demek.
¥ Kötü insanları görünce, (Bunlar Zebâni gibi insan.) demek.
¥ (Falan kimse peygamber olsaydı, ben inanmazdım.) demek.
¥ Bir kimseye, (Allah bana Cenneti verirse, sensiz istemem.) demek.
¥ Dînen mübârek olan bir şeye (Dine, îmâna, kitâba,  peygamberlere, mezhebe, Kâ’be’ye) sövmek.
¥ Kur’ân-ı kerîmin bir âyetine bile olsa inanmamak veya şüphe etmek.
¥ Kur’ân-ı kerîmi, mevlidi ve ilâhileri çalgı ile okumak.
¥ (İslâmiyet bu asra uygun değildir.) demek.
¥ Dinimizce öğrenilmesi farz olan bilgileri öğrenmemek, öğrenmeğe lüzum görmemek.
¥ Sihrin (Büyünün) muhakkak te’sir edeceğine inanmak.
¥ Tenâsüha, yâni ölen insanın rûhunun başka birine, çocuğa  geçtiğine inanmak.
¥ Zâlim birine ; (Âdil) demek.
¥ Haram işleyen birine, (Güzel yaptın.) demek.
¥ (Mü’minin ağzının içine...) diyerek sövmek.
¥ Yabancı kadına şehvetle bakıp; (Güzele bakmak sevaptır.) demek.
¥ Şarabın azına; (Az içersen günah olmaz.) demek.
¥ Güzel bir bebek görünce, (Allah bu çocuğu özenip, bezenip yaratmış.) demek.
¥ Kötülemek için, (Falanca Cennete girse, ben girmem.) demek.