MANZUM MENKIBE.......................BAYILMIŞTI

Hazret-i Mevlânâ’yı, pek çok seven bir tüccar,
İş için İstanbul’a, gitmeğe verdi karar.

Mevlânâ (İstanbul’da, falan câmiye var,
Falana de ki size, hocamızdan selâm var.)

Tüccar “Peki” diyerek, aynı gün çıktı yola,
Gece gündüz yürüyüp, ulaştı İstanbul’a.

İşlerini bitirip, o câmiyi aradı,
Hakikaten câmide, öyle bir kimse vardı.

O kimseye dedi ki: (Geliyorum Konya’dan,
Size selâm getirdim, hazret-i Mevlânâ’dan.)

Tüccar bunu söylerken, gördü ki diz üzeri,
Oturuyor önünde, Mevlânâ hazretleri.

Hayretten aklı gitti, ve düşüp bayılmıştı,
Ayılınca gördü ki, sırf ikisi kalmıştı.

şaşkınlığı gidince, Konya’ya dönmek için,
Câmideki kişiden, istedi hemen izin.

O dedi: (Selâmetle, sıhhatle var Konya’ya,
Benden de selâm söyle, hazret-i Mevlânâ’ya.)

Konya’ya gelip dedi: (Efendim İstanbul’dan,
Size selâm getirdim, câmideki o zatdan.)

Lâkin o, Mevlânâ’ya, söylerken bu sözleri,
Gördü ki o zât önde, oturur diz üzeri.