SOHBET.............ÇOCUK TERBİYESİ

Çocuk, anne ve babanın elinde, temiz bir toprak gibi olup, hangi tohum ekilirse o yetişir. Çocuğu, Cehennem ateşinden korumak, dünya ateşinden korumaktan daha mühimdir. Bu da, onu terbiye ederek, iyi ahlâk öğretmek ve kötü arkadaştan korumakla olur.
Çocuk iyi iş yapınca veya iyi bir huyu görülünce onu övmeli, sevindirecek birşey vermelidir. Bir kusur işlerse veya kötü söz söylerse bir-iki defa görmemezlikten gelmeli, daha yaparsa ona kızıp korkutmalıdır. “Sakın bu hareketini başkaları görmesin ve bilmesin. Herkesin arasında rezil olursun.” demelidir. Çocuk bazı şeylerden utanmaya başlarsa, bu iyiye işarettir.
Çocuğun her istediği yapılırsa, önüne geçilmez, şımarır ve tembel olur. Böylece de kötü yollara sapar. Baba, baba olduğunu hissettirmeli, anne de  babası ile korkutmalıdır. Dünyada yaşamaktan maksadın; Allahü teâlânın rızasını ve Cenneti kazanmak olduğu, Cennet ve Cehennemin  halleri anlatılmalıdır. Küçük yaşta Kurân-ı kerîmi, namaz kılmayı ve diğer din bilgileri öğretmeli, tahsil yapması için çalışmalıdır.
Çocuğa, iyi kimselerin iyi ahlakları ve iyiyikleri, kötü kimselerin de kötülükleri anlatılmalı ve iyiler gibi olmalarına çalışılmalıdır.
Herkese karşı alçak gönüllü olması, kendini övmemesi, fazla konuşmaması, büyüklere saygılı olması, dilini boş ve kötü sözlerden koruması, başkalarının izinsiz malını almaması, haram yememesi, kimseye yük olmaması, güleryüzlü olması, herkese iyilik etmesi, temiz olması gibi alışkanlıklar kazandırmalıdır.
“Çocuk, istediğin gibi değil, yetiştirdiğin gibi olur.” sözü unutulmamalıdır.          
İslâm Alimleri Ans. 6/329