ŞİİR PEYGAMBERİMİZ

Cenâb-ı Hak, Resûlünü gönderdi.
Kur’ân-ı kerimi ona indirdi.

İki cihanın da serveridir O.
Cennet’i a’lânın rehberidir O.

O’dur kâinatın kâmil insanı.
O’dur Hakkın bize yüce ihsânı.

Nûru ile aydınlandı kâinat.
Görüldü sayısız pek çok mu’cizât.

Harikalar verdi ona Yaradan,
Temiz sular aktı parmaklarından.

Bir gece Kudüs’e vardı Mekke’den
Bir ânda gökleri O’dur seyreden.

O’nu tasdik eden yüce Kur’ândır.
Peygamberliğine kâfi bürhândır.

O teşrif edince değişti insan.
O’na imân etti putlara tapan.

Kusursuz olarak yaratıldı O.
Hep güzelliklerle donatıldı O.

Sâdık idi, O’ndan herkes emîndi.
Bütün ataları birer mü’mindi.

Kimin gücü yeter, Rabbi övüyor.
Habîbimdir diyor, O’nu seviyor.

Peygamber bilene edildi ihsân
Köle iken oldu ebedî sultân.

Her derde devâdır, her rûha şifâ,
Gözlere sürmedir, kalblere cilâ.

Seyyid-ül-beşerdir, başlara tâçtır.
Bütün insan ve cin O’na muhtâctır.

Bütün dertlilerin dermânıdır O.
Aşkla yanan gönlün fermânıdır O.

Dünyada ne kadar deniz var ise,
Mevlâ hepsini de mürekkep etse.

Melek, ins ve cinne, verse kalemi.
Kâğıt yapsa onsekiz bin âlemi.

Yıllarca yazsalar, O’nun medhini.
Yine yapamazlar binde birini.

Vasfına olamaz kimse tercüman.
O olmasa idi, olmazdı cihân.

Yâ Rabbi Habîbinin hürmetine.
Kavuştur bizleri şefâ’atine.
Mehmed Ali Demirbaş