SOHBET..................... “İNSAN SEVGİSİ” MASALI

Bir “İnsan sevgisi” lafıdır tutturmuş gidiyorlar. Bu lafı, her vesile ve vasıta ile o kadar çok tekrarlıyorlar ki, kimse işin mahiyetini kavrayamadan “elbette” diyor, “İnsan sevgisi, sevgilerin en yücesi!”

Bilmem sizler de dikkat ettiniz mi? “İnsanlık sevgisi”nden çok söz edenler, her nedense “soydaşlık” ve “dîndaşlık” duygularından nefret ederler. Halbuki, kesin olarak biliyoruz ki, “sevgi” yakından uzağa doğru, halka halka genişleyen bir duygudur. Kendi yakınlarını sevmeyenlerin, “İnsanlık sevgisi”nden söz etmeleri bir yalandır.

Yani, bu yolla, onlar, “sizi birbirinize  düşürürken”, çeşitli riyâkârlıklarla “kendilerini sevdirmeye” çalışırlar. Evet, oyun budur...

Bize, “İnsan sevgisi”nden  çok söz edenler, her nedense “bizi” sevmiyorlar, ıstıraplarımıza ortak olmuyorlar, dert ve meselelerimizi görmek istemiyorlar. İşte, Türk ve  İslâm Dünyası’nın durumu.

Bilirsiniz, “Sevgi karşılıklıdır”. Sevilmeyen niye sevsin? Söyler misiniz? Batı Trakya Türk’ü, kendine reva görülen her türlü zulme ve baskıya karşı neden Yunanlı’yı sevsin? Yine söyler misiniz? Zorla dîni ve ismi değiştirilen, sürülen, ezilen, kahredilen Müslüman-Türk neden Bulgar’ı sevsin?
Böyleleri, gerçekte, “İnsan sevgisinin” ne olduğunu da bizden öğrenmek durumundadırlar. Çünkü, hiçbir din ve inanç sistemi, “insanı”, İslâmiyet kadar anlayamamış ve yüceltmemiştir.

Seyyid Ahmed Arvâsi (Türkiye Gazetesi 5.10.1998)