ŞİİR .ZA­MA­NE GENÇ­Lİ­Ğİ

Kreşte büyümüşüm, ana babadan uzak,
Kreş; bedene zincir, körpe rûhuma tuzak.
Sorsan bilmezdi babam, evinin kıblesini,
Sanki duymazdı, annem ezanların sesini.
Erkekleşmiş kadınlar, kadınlaşmış erkekler,
Dolup taşıyor işte dumanlı diskotekler.
Ey toplum, zalim toplum, beni ne ettin böyle?
Benden ne bekliyorsun? Bana ne verdin söyle?
Sarılmadan o beyaz, üç beş metrelik beze,
Beni bekleyen son yer; meşhur Dãrül–aceze.
A. Mahir Pekşen

DÜNKÜ CEVAP