MANZUM MENKIBE İKİ ARKADAŞ (I)

Vakiyle biri vardı, namazını kılmayan,
Câhildi, oruç bile, tutmaz idi bu adam,

Bir Ramazan gününde, şehire çıktı yola,
Tanımadığı biri, sokularak yanına,

Dedi ki: (Ey arkadaş, yalnız yürümeyelim,
şehire gidiyorsan, beraberce gidelim.)

Kabul etti teklifi ve yola koyuldular,
Konuşarak giderken, ezân sesi duydular.

Öğle ezânı idi, câmi vardı ilerde,
Yürüdüler ve câmi kalmıştı gerilerde.

Yemek yerken duydular, ikindi ezânını,
Ve yine kılmadılar, bu vaktin namâzını,

Nihayet akşam oldu, okunmuştu ezânlar,
Akşam namazını da, kılmadı bunlar

Durdu birden yabancı, dedi ku bu adama;
(Senden ayrılacağım, hiç bakma kusûruma.)

Adam şaşırmış idi, dedi ki: (Merak ettim,
Yoksa ben sana karşı, bir kusûr mu işledim?)

Dedi: (Tutmadın oruç, şu Ramazan gününde,
Üç namaz vakti geçti, kılmadın üçünü de.)
(Devamı yarın)