Seyyid Ahmed Rıfâî hazretleri buyurdu ki:

İnsan kabirde dünyada yaptığı amelleri ile başbaşa kalır. Onun için dünyada hayırlı işler, âhirette fayda sağlayacak ameller yapmalıdır. Bunun için; günahlardan sakınmalı, dinin yayılması için gayret etmelidir. Bütün işleri iyi niyetle yapmalı, helâl rızk kazanmalıdır. Fakirlere yardımcı olmalı ve akrabaların ihtiyaçlarını karşılamalıdır. Her zamen yumuşak sözlü olmalı, herkesin anlayacağı şekilde konuşmalıdır. İnsanlarla güzel geçinip, kimsenin kalbini kırmamalıdır. Öksüz ve yetimlerin işlerine yardım etmeli, çâresiz kalanlara, dul kadınlara, yaşlı kimselere hizmet edip, duâlarını almalıdır.

(İslâm Âlimleri Ansiklopedisi: 6/99)

Anneler vardır ki ki: "Ben yavrumun elini sıcak sudan soğuk suya sokturmadım" diye iftihar ederler. Yanlış bir iftihardır bu. Böyle yetiştirilen bir çocuk, en küçük bir güçlük karşısında şaşırıp kalacak, müşkülleri yenecek enerji ve mahareti kendisinde bulamıyacaktır. Çünkü, anne ve babaları gölgeleri gibi yetiştirilmiştir.