MANZUM MENKIBE - SİNÂ ÇÖLÜ (I)

Yavuz Sultan Selim Hân, düştü ordu önüne,		Sultanı böyle gören, vezir, bey ve kumandan,
Daldı bir cesaretle, kızgın Sinâ Çölüne.		Sonra da bütün ordu, indiler atlarından.

Arkasından sel gibi, Osmanlı orduları,		Sultan Selim gâyetle, yavaş ilerliyordu,
Aktılar dalga dalga, yok idi korkuları.		Önüne bakarakdan, edeble yürüyordu.

Gündüzleri çok sıcak, çok soğuktu geceler,		Vezirler, kumandanlar, hepsi merak ettiler,
Pâdişâhın peşinde, çölü yarı ettiler.		Hasan Can'a gelerek, "Bunu öğren!" dediler.

Suları idareli az az kullanırlardı,		Hasan Can ilerleyip, Pâdişâhın peşinde,
Namazları teyemmüm, ederek kılarlardı.		Arz etti ki: (Sultanım, ordu merak içinde.

Selim Hân at üstünde, giderken birdenbire,		Hepsi size bakarak, atlarından indiler,
Atı Karaduman'dan, sür'atle indi yere.		Derler ki, "Sultanımız, niçin yaya yürürler?"

		Yer yüzünün en şânlı, hükümdârı bulunan,
		Dünyayı, iki baş'a, fazla gören Selim Hân,
		(Devamı yarın)

Erkek : Halim - Kız : Halime - Yemek : Yumurtalı Ispanak, Peynirli Makarna, Portakal