Kibir; kendisini başkasından üstün görmek demektir. Kötü bir huydur, haramdır.

Hadîs-i şerîflerde de buyuruldu ki:

(Allahü teâlâ buyuruyor ki: Kibriyâ, üstünlük ve azâmet bana mahsustur. Bu ikisinde bana ortak olanı, hiç acımadan Cehenneme atarım.)
(Kalbinde zerre kadar kibir olan Cennete giremeyecektir.)
(Kibri ve hıyâneti ve kul borcu olmayan mü'min, hesapsız Cennete girecektir.)
(Kendini beğenip elbisesi içinde sallanarak yürüyeni Allahü teâlâ yerin dibine batırır.)
Kibrin aksine tevâzu denir. Tevâzu; kendini hiç kimseden üstün görmemektir. Hadîs- i şerîfte buyuruldu ki:
(Tevâzu eden, helâl kazanan, huyu güzel olan, herkese karşı yumuşak olan ve kimseye kötülük etmeyen, insanların iyisidir.)
(Allah için tevâzu edeni, Allahü teâlâ yükseltir.)
(Îmânın kemâlini isteyen, tevâzu göstersin ve fakîr iken de sadaka versin! Bu iki huy imânı, kemâl derecesine yükseltir.)

Acemi avcı ava çıkmıştı. Bir ara çalılıklar arasında bir kıpırdanma farkedip hemen tüfeğine sarıldı.
Ateş etmesiyle birlikte çalılıklar arasından bir ses yükseldi.

-Vay anam vay!.
Avcı kendi kendine söylendi:
- Allah, Allah. Vay anam vay diye bağıran tavşan da varmış demek.