MANZUM MENKİBE ............... YETİMİN DUÂSI (I)

Velîlerden birisi, anlatır, hacdan döndüm,
Ve bir gece rü’yâda, Resûlullahı gördüm.

Buyurdu: (Şam’da benim, sevdiğim biri vardır,
Bizim selâmımızı, gidip ona ulaştır!)

Uyandım, düştüm yola, Şam diyârı uzaktı,
Aradım Peygamberin, dostu olan bu zâtı.

Buldum evi nihâyet, içerde bir kişi var,
Çıktı kapı kalınca, nûr yüzlü bir ihtiyâr.

Selâm verip dedim ki: (Mekke’den geliyorum.
Size Resûlullahtan, selâm getiriyorum.

Ne hayırlı bir amel, yaptınız ki acep siz?
Size selâm gönderdi, Peygamber Efendimiz.)

Dedi ben ateşperest dînine mensûb idim.
Oğlumu, kızım ile, evlendirecek idim,

Kesildi o gün için, çok koyunlar, inekler,
Yapıldı bunlar ile, çeşit çeşit yemekler.

Komşumuz dul ve fakir, müslüman kadın vardı,
Yetim çocuklarına, sıkıntıyla bakardı.

Bir miktar ateş almak, bahânesiyle geldi,
Belki yemek veririz, diyerek ümitlendi.
(Devamı Yarın)