MANZUM MENKÎBE ... ... ... ... ... KİBİRLİ OLMAK

Vaktiyle bir kumandan, bir grup erkâniyle,
Bir yere gidiyorken, gurur ve kibiriyle.
İlim adamlarından, biriyle karşılaştı,
O âlim, kumandanın, kibrine  bakıp şaştı.
Dedi ki: (Ey kumandan, yürü’sen böyle eğer,
Seni ne Hak teâlâ, ne de Peygamber sever.)
Kızdı ona o kişi, dedi ki: (Herhalde sen,
Beni tanımıyorsun, ben kimim,sen bir bilsen?)
O âlim buyurdu ki: (İyi tanırım sizi,
İstersen tanıtayım, size ben kendinizi.
Öncesi bir damla su, sonu kokmuş leş olan,
Şimdi hâlen içinde, iğrenç şeyler taşıyan.
Allahın çok aciz bir kulu değil misiniz?
Ölünce kurtlar yer nedendir bu kibriniz?)
Bu yerinde ikâzın, karşısında kumandan,
Sarsıldı, durakladı, nutku tutuldu bir ân.
Hatâsını anlayıp, vaz geçti bu kibirden,
Îkâz eden âlime, teşekkür etti hemen.
Bu hâlinden ötürü, çok istigfâr eyledi.
O günden i’tibaren, kibirli yürümedi.