ŞİİR KARA TREN

Acı bir çığlık ile ağır ağır yürüdü,
Birdenbire her yanı kara duman bürüdü... 

Vagonlar beşik gibi sallanarak gidiyor,
“Takır-tukur” sesleri, sanki birşeyler diyor.

Zifirî bir karanlık, sardı birden her yanı,
Gündüz içinde gece, ürpertiyor insanı!... 

Tüneller gâyet uzun, sesler yankı yapıyor,
İçeri dolan duman boğazımı yakıyor.

İşte, yine aydınlık, her taraf güneş doldu,
Bu trene bineli, sanki seneler oldu!... 

Yol üstünde duraklar, hem inen hem binen var,
Kavuşan ve ayrılan, ağlayan sevinen var!

Fakat tren pek garip, kimse kendi inmiyor,
Binen yolcular ise, bilet alıp binmiyor!

Babam da indi birgün, geri bakmadı bile,
“Gitme” diye ağladım, yalvarmışım nâfile!... 

Ben bir fâni yolcuyum, saçım başım aklaştı,
Hazırlıklı olayım, son istasyon yaklaştı!... 
Hanefi Söztutan