ŞİİR ........... APART­MAN HA­YÅ­TI

İnsanlar uzak, lakin kapıları yan yana,
Konulmuş bir mahkumuz parmaklıksız zindana.
İçler acısı olmuş komşuluktaki durum,
Bir karış duvarlarla oluşan bir uçurum.

Ne yardım ne muhabbet, ne sevgi ne de saygı,
Nerde ortak mutluluk, nerde ortak dert, kaygı?
Bir odada ölü var, diğerindeyse düğün,
Bir apartmana sığmış, insanı iki köyün.

Veren olmaz sanırım, olsan da küle muhtaç.
Bir komşu beş öğün yer, yandaki zil zurna aç.
İnsanlar küme küme, üstüste bundan gayrı,
Bedenler ne çok yakın, ruhlar ne kadar ayrı?

Nerde ulvi gizlilik, aile sırrı nerde?
Tavanlar ses geçirir, duvarlar şeffaf perde.
Alt katta sessiz duâ, üstte disko-pop müzik.
Madde göklere çıkmış, mana yerlerde ezik.

Bitkisel hayatımız, sudan, topraktan mahrum,
Apartmanda yaşarız, adımız: “Suçsuz mahkum.”
A. Mahir Pekşen