MANZUM MENKİBE .............................. HALLÂC-I MANSÜR

Pek çoktu ibâdeti yüksek idi himmeti.
Duyuldu halk içinde sayısız kerâmeti.
Şu sebepten kendine, (Hallâc) denilmişti ki.
Bir gün “Pamuk atıcı”. bir dostuna gitmişti.
Dostunun dükkânında, otururken, bir ara.
Parmağıyla işâret, etmişti pamuklara.
Bir anda pamuk ile, çekirdek ayrılmıştı,
Arkadaşı gelince, hayretten şaşırmıştı.
Bir gün 400 kişiyle, hacca sefer yaptılar,
Sahrada bir aralık, yiyeceksiz kaldılar.
Huzuruna gelerek, dediler: (Efendimiz,
Kelle kebabı olsa, yesek şimdi hepimiz.)
O anda eli ile, uzanıp arkalara,
Bir kelle iki pide alıp verdi onlara.
İkincide uzanıp, bir daha arkasına,
Bir kebap daha alıp, verdi bir başkasına,
Aldı her defâsında. iki pide bir kelle.
Dörtyüz kişi yiyerek doydular böylelikle.
Doyunca dediler ki, Mansûr’a o zaman da,
(Tâze hurma olsaydı, yerdik şimdi ondan da. 
(Devamı yarın)