MENKÎBE ............................. CAHİLİYET DEVRİ

Ebû Recâ El-Utâridi hazretleri, câhiliyye devrini şöyle anlatır:
‘’Biz câhiliyye zamanında bir tepe yapar, üzerine bir çukur açar, içeresine süt döker ve ona tapardık. Daha sonra da o tepenin etrafını tavaf ederek dönerdik. Hatta o kum yığınına, derdik ki:
‘’Buyur, emret! Ey kendinden başka rab olmayan mülkün sahibi rabbimiz!’’
Resûlullaha peygamber olduğu bildirildiği zaman, yuvarlak taştan bir putumuz vardı. Onu yanımızda taşırdık. Devenin sırtına yükler, gittiğimiz yere götürürdük. Bir gün, bir yerde durdum ve onu, kumdan bir tepe yapıp üstüne koydum. Su almak için bir pınara gittiğim zaman putun düşüp kumların içine gömüldüğünü gördüm. Onu kaldırdım ve kendi kendime dedim ki:
‘’Bir ilâh ki, kendini düşüp kumlara gömülmekten men edemezse o ilâh olamaz, rab olamaz. Bir keçi bile kuyruğu ile vurup onun hayatına son vermeye kâfidir.’’
Bu hadiseden sonra müslüman oldum. Daha sonra, Medine’ye gittim. Fakat peygamberimiz vefât etmişti.
İslâm Âlimleri Ansiklopedisi:2/171