MENKIBE................ EMANET EDİLEN SANDIK

Hâcı Bayram-ı Veli’nin (kuddise sirruh) köyü olan Ankara’nın Solfasol köyünden, saf, temiz bir genç askere çağrıldı. Bu genç kıymetli eşyalarını küçük bir sandık içinde sakladı. Gayesi asker dönüşü evlenip bir yuva kurmaktı.
Sandığını emânet bırakacak emin bir dost ve akrabasından kimse olmadığı için, köylüsü olan o mübârek velînin kabrini ziyaret edip ona teslim etmeyi düşündü. Ziyarete gitti. Ziyaretini bitirince şöyle seslendi.
-Ey Allah’ın dostu. Hâcı Bayram-ı Velî hazretleri! Ben askere gidiyorum. Sandığımı sana bırakıyorum. Dönersem alırım, dönmezsem, kime istersen ver!’’
Aradan birkaç sene geçti Solfasollu genç vatanî vazifesini yaptı, evine varmadan, Ankara’da Hâcı Bayram-ı Veli hazretlerinin mezarını ziyâret etti ve sandığını aynı koyduğu yerde buldu.
Türbedara dedi ki:
-Bu sandık benimdir.
-Ben ve başkaları bu sandığın yerini değiştirmek istedik. Fakat her ne kadar uğraştıksa da yerinden bile oynatamadık. Bunda bir hikmet vardır diyerek, vaz geçtik. Senin ise al!...
Genç, sandığını alıp köyüne döndü.