Şİ­İR Ç­RE Mİ VAR

Büyüklenme insan oğlu,
Ölmemeye çâre mi var?
Hâzân olmuş bir gül gibi,
Solmamaya çâre mi var?

Katma mülke haram malı,
Fayda vermez, kilim halı,
Bu emânet olan canı,
Vermemeye çâre mi var?

Gelince son nefes sana,
Sözün söyle, can dostuna,
Teneşirin yat üstüne,
Yunmamaya çâre mi var?

Düşünmezsin hiç ölmeyi,
Terk etmezsin sen gülmeyi,
Yakası yok, ak gömleği,
Giymemeye çâre mi var?

Güzün döker sarı yaprak,
Yüzün örter kara toprak,
Çürür kefen,vücut çıplak,
Kalmamaya çâre mi var?

Ne bir yemek, ne içecek,
Etin yerler, börtüböcek,
Yıllar geçip beyaz kemik 
Olmamaya çâre mi var?

FIKRA      ÇOCUK KAVGASI
Dul bir adamla dul bir kadın evlenir. Bunların ilk evliliklerinden birer çocukları vardır. Bu  evliliklerinden de  bir çocukları olur. Birgün bu çocuklar kavgaya tutuşunca kadın kocasına seslenir:
- Yetiş bey, yetiş! Çocuklar kavga yapıyorlar.
- Hangileri?
- Benim çocukla senin çocuk bir olmuşlar, bizimkini dövüyorlar.