Şİ­İR ............ İS­TAN­BUL

Şâhâne yaratmış, güzel İstanbul’u Yezdan,
Fatih geçiyor, sanki donanmayla boğâzdan!..

Dağlar dile gelmekte, celâdetli sesinden,
Volkan gibi çoşkun atının kişnemesinden!..

Canlanmada hâlâ, o cihanlar dolu ünler,
Bir bayrağın üç kıt’aya, hükmetdiği günler!..

Yalçın kayalardan duyulan aks–i sedâlar,
Beşyüz senelik bestenin âhengini çağlar!..

Nur asrına ait, nice bin hâtıralar var,
Sahilde, şehid orduların marşı çağıldar!..

Kubbeler şehrine daldıkça, gönül vecde gelir,
Mahyalardan yayılan ufka: Fetih âyetidir!...

Ufku bir dağ gibi yardıkça: Süleymaniye,
Şanlı mâzileri aksettiriyor; âtiye!..

Seyre daldıkça, bu şahâne Fetih Ülkesi’ni,
Duyarım, beş asır evvelki Zafer Bestesi’ni!..

Bir hayâl âlemi, gökten yere inmiş gibidir!..
Serviler, çamlar, ağaçlar, büyülenmiş gibidir!..

Dökülür şiirime, göklerden ilâhi bir ışık,
Bu levent âbideler şehrine dünya âşık!..
Ali Ulvi Kurucu