SOHBET ................................ CAHİLLİĞİN ALÂMETİ

Din büyükleri buyuruyor ki: Bir kimsenin câhil olduğu altı vasfı ile tanınır:
1-Her şeye kızar. Taşa çarpsa taşa kızar. Hayvana kızar. İnsana kızar. Çabuk kızar ve kızgınlığını kolay kolay yenemez.
2-Faydasız söz söyler.
3-Sır saklayamaz.
4-Malı yerli yerince harcayamaz.
5-Herkese güvenir.
6-Dostunu düşmanını bilemez. Kötülerle arkadaşlık eder.

ŞİİR  ..............................    YEŞİL  KÖŞE
Köy câmiî, meşruta, muvakkit yeri, meydan.
Meydanda köyün çesmesi, kestane, çınar, çam.
Çay, nargile mermerde tüten çifte buhurdan...
Gönlümle gözüm tütsülenir böyle her akşam.

Seccadeyi sermiş Boğaz’ın bir tarafında,
Dar bekler ezan vaktini birkaç mütekait.
Kalmış gibi yıllarca kütüphane rafında,
Yüzler, yazılar, manzaralar, hep düne ait.

Rüzgar ne hikmettir ki temas ettiği anda,
En taze şekiller bile efsaneleşirler.
Bir dem sürerim dört asır evvelki cihanda,
Hep eski hayâl, eski âdet, eski şiirler...

Herkes beni çepçevre sarar her gün her yerde,
Bir yolcusu gelmiş gibi kervanla Yemen’den.
Az çok seçilirken şehir üç fersah ilerde,
Hasretle sorarlar yine İstanbul’u benden.
Faruk Nafiz Çamlıbel