HİKAYE..........ORTANCA SOKAĞI’NIN ÇOCUKLARI

“Bacanağımın birinci ölüm yıldönümü için mevlid okutacağımız gün ilk düşüncem, mahallemizin çocuklarının gürültüsü olmuştu: Mevlidin istediği huzur havasını tatmaktan bizi de, ölüleri de mahrum edecekler diye korkuyordum.
O gün kimse, birşey söylemediği halde, mevlid başlayınca oyun bırakıldı. Hareketler  ağırlaştı ve durdu. Sesler yavaşladı  ve dindi. Büyüğüne, küçüğüne bir efendilik geldi. Mevlidin kanatları altında birbirlerine  sokularak yumuldular, bekleştiler...
Kimisi çömelerek, eşiklere oturarak dinledi; kimisi yanındakine  söyliyeceklerini fısıltıyla söyledi.
Pendik’te bizim Ortanca Sokağı’nın haşarı çocukları, mevlidin küçükler cemaatı oldular.
Bir kardeş, ağabeysine yaklaştıkça yaklaştı: Ağabeyin, baba gibi ağır başlılığına hayran oldum. Bir abla, kardeşini kucağına oturtarak anneleşti.
Bir yavru, küçük dirseğini dizine, minimini elini çenesine dayadı; düşünen çocuğu, “Düşünen Adam” dan daha güzel, daha ciddi bulduğuma yemin ederim.
Mevlidin pencerelerden taştığını biz duyduk, onlar gördüler.
Duâda; mevlit, selevât, hatim sevablarının, hediye edildikleri yerlere doğru şeffaf kanatlarla uçtuğunu biz düşündük; onlar gözleriyletakibettiler.
Minimini boynunu bükenler, küçücük ellerini açanlar vardı... Allahın bu elleri boş çavirmeyeceğine inanarak derin bir huzur duydum.
O gün Pendik’te bizim Ortanca Sokağı çocuklarının bütün yaramazlıklarını, bütün taşkınlıklarını affettim.
A. Nihat Asya