HİKÂYE...........................................EDEN BULUR

Felçli babasına bakmaktan usanan genç, gezdirmek bahanesiyle sırtına alıp kırlara götürdü. Düşündüğü yere gelince, babasını bırakmak için münâsip bir yer aramaya başladı. Baba evlâdının niyetini çoktan anlamış, sessizce ağlamaya başlamıştı. Nihâyet dayanamıyarak oğluna seslendi:
–Oğlum, gel buraya! Fazla yorulma! Beni şuraya bırak! Ben de babamı buraya bırakmıştım.
Genç hayretle sordu:
–Baba, babanı buraya mı bıraktın?
–Evet! O da benim gibi felçli idi. Ben de ona bakmaktan usanmıştım. Felç olup yatağa düşünce, hep babama yaptığım muamele aklıma geldi. Bir gün senin de beni getirip buraya bırakacağını düşünüyordum. İşte aynısı oldu. Ne demişler, Ne ekersen onu biçersin... Hem aynı yer, hem de aynı yaşta. Allahü teâla büyüktür. Şimdi de yaptığımı çekeceğim.
Baba da oğul da ağlamaya başladılar. İkisi de Allah’tan utanıp ağlıyordu.
Biraz sonra genç ve sırtında babası evlerinin yolunu tutmuşlar gidiyorlardı. Baba evlâdına şöyle diyordu:
–Beni götürme! Cezâmı cekeyim.
Genç, hem ağlıyor, hem de babasını sıkıca tutup dönerken mırıldanıyordu:
–Allah büyüktür baba! Seni de, beni de affetsin! Tövbe Ya Rabbi!... Tövbe Ya Rabbi!...