Şİ­İR .................................................................. ECEL

Hazret-i Azrail gelip yanıma,
Habersiz karşıma duracak birgün!
Nazlı beslediğim tatlı canıma,
Ummadığım anda kıyacak birgün!

Bir Yasin okuyun, gelmesin şeytan!
O mel’undur benim belimi büken,
Hak yolu dururken bâtıla çeken,
Ana sûretine girecek birgün!

Ruh çıkınca kalır bir kuru beden,
Olmaz beni birgün misâfir eden,
Şu fâni dünyadan eli boş giden
Ahrette cezâsın çekecek birgün!

Çenemi bağlarlar, evlâdım, yârim,
Kimseler işitmez ah ile zârım,
Bütün amelimden yok ise kârım,
Topuzu başıma çakacak birgün!

Hanım figân eder, çocuklar ağlar,
Kimi peştamalı belime bağlar,
Sıcak su koymayın, tenimi dağlar,
Dostlarım kefene saracak birgün!

Götürürken birkaç suâl sorulur,
Günâh sevap, büyük defter dürülür,
Sonra başucumda telkin verilir,
Münker-Nekir suâl soracak birgün!

Kimisi iyidir, kimisi kötü,
Kimi der ki; ağır geldi tabutu,
Göğsümün üstünde susamın otu,
Açılıp çiçeği solacak birgün!

Mezarda çözerler belim kuşağım,
Gözümde mi kalır oğul uşağım?
Yakasız gömlektir yorgan döşeğim,
Gözlerime toprak dolacak birgün!

Karanlık yerlerde ne olur hâlim?
Fayda etmez burda koyduğum malım,
Az yaşa çok yaşa âkıbet ölüm,
Herkes ettiğini bulacak birgün!

Ecel aman vermez gözüme bakar,
Ömrümü, özümü temelden yıkar,
Yılan, akrep, çıyan, cesedim sokar,
Beni didik didik yolacak birgün!

Bunca göçenlerin defteri hani?
Emânettir cümle insanın canı,
Tövbe et aklından çıkarma bunu,
Gül cemâlin toprak olacak birgün!

Hazreti Allah, bir tanırım seni,
Dünyadan îmânsız gönderme beni!
Ahmet Bertizli’nin zayıftır teni,
Belki de lütfûnu görecek birgün!