SOH­BET ........................................... ANA-BA­BA HAK­KI

Hiçbir zaman, hiç bir sebeple, anaya babaya sert söylemek câiz değildir. Hiç kimse ile münâkaşa etmemeli, çünkü münâkaşa, dostluğu giderir, düşmanlığı da çoğaltır. 
Annesi babası günâh işleyen kimse bir kere nasihat eder, kabûl etmezlerse susar. Onlara duâ ve istiğfar eder. 
Ana-babaya, kayın vâlide ve kayın pedere hürmet ve hizmet edilmesi birinci vazife olmalıdır. Büyüklerin rızâsını, duâsını almaya çalışmalı, bunları büyük kazanç bilmelidir. 
Anayı, babayı ve akrâba ve yakınları ziyâret etmek vâcibdir. Terk etmek günâhtır. Hiç olmazsa selâm göndererek, mektup yazarak bu günâhdan kurtulmalıdır. Bunun sırası şöyledir; Ana, baba, evlât, dede ve nineler, erkek ve kız kardeşler, amca, hala, dayı ve teyze. 
Daha sonra amca, hala, dayı, teyze çocukları, en sonra da nikâh sebebi ile akraba olanlar ve komşulardır.

DÎNÎ ve İLMÎ KÜLTÜR HAZÎNESİ