ŞİİR BİR ANNENİN FERYÂDI

( Türkiye Gazetesi Çocuk Dergisi’nin 1986 yılında açtığı şiir yarışması’nda 1. liği kazanan şiir. Ölmek üzere olan bir annenin kundaktaki çocuğa hitabı:)  
Verem imiş hastalığım, dediler ki “Çaren yok”
Yanıyorum harâretten, bir yudum su veren yok

Bu hastalık, kırdı benim, kanadımı, kolumu,
Ben yavruma doyamamışken, ayrı koydu yolumu

Öleceğim ciğer pârem, iyi dinle sözümü,
Canım yavrum, belki artık, hiç göremem yüzünü.

Kimse yok ki, seni bırakayım, emin ellere.
Sen ağlarken, ben kabrimde bakarmıyım güllere?

Ne olursun, hiç ağlama, çatma hilâl kaşını!
Kimsesizsin, minik yavrum, kimler siler yaşını? 

Kimler seni doyuracak, kimler seni saracak?
Kimler “Yavrum gelin olmuş” diye hâyâl kuracak?

Âh bilseydin, senin için, ne hayâller kurmuştum.
Bir gün kızım büyür diye, hep düşünüp durmuştum.

Bu feryâdım sitem değil, ben râzıyım kadere. 
Körpe kuzum, minik kalbin, dayanır mı kedere?

Küçüksün, dünyâ seni harâb eder bebeğim!
Seni böyle kundağında nasıl koyup gideyim?

Yapayanlız çekemezsin bu hayâtın derdini.
N’ olur yavrum, sakın üzme, harâb etme kendini!

Son bir defa kundağını sarar iken ağladım.
“Allah büyük, seni korur” deyip ümit bağladım.

Bir gün büyür, düşünürsen, “Annen-baban, kim?” diye.
Bir Fâtiha oku yeter, senden bize hediye.

Gel son defa, koklayayım, nefeslerim sıklaştı.
Karşımda dur, seyredeyim, ölüm vakti yaklaştı.

Ne o yavrum ağlıyorsun, sus ağlama bir daha!
Gidiyorum, artık seni, ısmarladım Allaha!
Sevda Orhan