Şİ­İR .................................................. TAŞ KE­Sİ­LEN EK­MEK

Bir cimri kadın varmış.
Üç oğluyla yaşarmış. 

Kocaman bir evi var,
Pırıl pırıl odalar.

Uşaklar, hizmetçiler.
Erzakla dolu kiler.

Ama kadın çok cimri,
Gelse fakirin biri,

Ta uzaktan kovarmış,
Hemen baştan savarmış.

Sinirlenir bütün gün,
Dolaşır üzgün, üzgün,

Yandaki viranede.
Bir perişan hânede,

Başka bir aile var,
Çok fakir zavallılar.

Hepsi de üşümüş aç.
Bir tas çorbaya muhtaç.

Bir anne ve üç çocuk,
Hava soğuk mu soğuk...

Dışarda diz boyu kar,
Acı, keskin bir rüzgâr.

Fakir, zengine varmış...
Kapısında yalvarmış...

“Ah ne olur efendim,
Lütfunuza güvendim,

Bir dilim ekmek verin,
Fakiri sevindirin.

Aç ve hasta küçükler,
Sizden bir yardım bekler”

Cimri kadın bu hâle,
Hiç aldırmamış bile,

Ekşiterek yüzünü,
Söylemiş son sözünü:

“Hiç ekmeğim yok inan,
Olsa vermez mi insan?

Ekmek varsa taş olsun,
Gözümüze yaş dolsun.

Fakir kadın  üzülmüş,
Gözünden yaş süzülmüş,

Kalbi kederle dolu,
Tutmuş çamurlu yolu,

Ümitsiz, hasta yine,
Dönmüş yıkık evine,

Zengin kadın bağırmış,
Çocukları çağırmış:

“Hele koşun çocuklar,
Size ziyâfetim var,

Kızarmış yağlı ekmek,
Hoşunuza gider pek,

Söyleyin hizmetçiye,
Kesip koysun tepsiye”

Biraz sonra içeri,
Hizmetçilerden biri,

Dalıp yıldırım gibi,
Demiş “Aman Yarabbi!...

Mutfaktaki ekmekler,
Taş olmuş birer, birer,

Bıçakları denedim,
Bir dilim kesemedim.”

“ Bunda ne var akılsız,
Ekmek bayatmış yalnız.

Fırıncıya koş, hemen,
Üç ekmek al yeniden.

Ama ekmekler gayet
Taze olsun dikkat et!..

“Aman sorma hanımım,
Vallahi çıktı canım.

Öyle ağırki sepet,
Kalmadı bende kuvvet.

(Devamı yarın)